توضیحات

پرسشنامه کمک طلبی تحصیلی ریان و پتریچ (1997)
الف-معرفی
این پرسشنامه توسط ریان و پتریچ (1997) و بمنظور ارزیابی کمک طبی تحصیلی و با 7 گویه طراحی شده است.
ب-تعریف
مفهومی: کمک‌طلبی تحصیلی رفتاری است که دانش‌آموزان هنگام مواجهه با مشکلات درسی و ناتوانی در حل آن‌ها به تنهایی، برای رفع مشکل خود از معلمان، همکلاسی‌ها و والدین کمک می‌گیرند. این رفتار شامل درخواست توضیح بیشتر، جستجوی سرنخ و راه‌حل‌های مسئله و یا سایر کمک‌های مورد نیاز است، و فرد باید ابتدا از نیاز خود به کمک آگاه باشد (ریان و پتریچ، 1997: 1).
عملیاتی: منظور از کمک طلبی تحصیلی در پژوهش نمره ای است که پاسخگویان از پاسخ به سئوالات پرسشنامه 7 سئوالی کمک طلبی تحصیلی ریان و پتریچ (1997) کسب می کنند.
ج- مولفه ها
این ابزار دارای 2 مولفه است
-پذیرش کمک: سئوالات 1و2و4
-اجتناب از کمک: سئوالات 3و5و6و7
د-نمره گذاری
این ابزار با استفاده از مقیاس پنج درجه ای لیکرت از یک تا پنچ ( کاملا مخالفم و کاملا موافقم) نمره گذاری می شود. حداقل نمـره در ايـن پرسشـنامه 7 و حـداكثر نمره 35 است. نمره بین 7تا 20 کمک طلبی کم، 21 تا 28 کمک طلبی متوسط و 29 تا 35 نیاز زیاد به کمک از طرف دانش‌آموز را نشان می‌دهد.
ه-روایی و پایایی
این پرسشنامه توسط قدمپور و سرمد(1382) نیز روایی عامل اجتناب از کمک طلبی را با استفاده از روش تحلیل عاملی محاسبه کردند و مشخص شد که عامل اجتناب از کمک طلبی برای تعیین روایی ملاکی هم زمان به هر خرده مقیاس یک گویه محقق ساخته اضافه کرد، در نتیجه ضرایب خرده مقیاس های کمک طلبی سازگار و اجتناب از کمک طلبی را به ترتیب 46/0 و 52/0 به دست اورد و روایی این خرده مقیاس ها را در سطح مطلوبی گزارش نمود. در پژوهش ریان و پتریچ (1997) ضرایب پایانی خرده مقیاس های کمک طلبی سازگار و اجتناب از کمک طلبی با استفاده از روش آلفای کرونباخ به ترتیب 68/0 و 65/0 به دست آمد.